همین جا که نشسته ای

 برایم خط و نشان بکش

نشانش برای نشانی و خطش محض احتیاط

میخواهم همیشه در تیررس نگاه تو باشم...

شب در چشم های من قدم می زند

ردپای ستاره ها روی گونه هایم جا مانده است...

می روی؟!

چشم هایم را پس بده که پشت سرت

به دستگیره ی در آویزان شده اند...

از چشم های خاک خورده ی من  به گوشه ی خاک گرفته ی دلت

****

سده ی خورشید    سال آخرین ستاره ی کهکشان راه شیری

****

غروب بود    خورشید درست از همین جا که تو نشسته ای    دستهای خداحافظی اش را تکان داد    سری به نشانه ی احترام خم کرد  و نگاهش را دوخت به سنگهای سخت کوه

پایین می رفت و چیزی در من رشد می کرد

از اتاق خاطراتم

بوی حلوا بلند شده است

آرام فاتحه ای بخوان

شاید خدا گذشته ام را بیامرزد...

اردیبهشت است

بوی بهشت می آید...

مصیبتی که تازه آغاز شده است

از ابتدای آفرینش هر انسان

از آغاز اول نامت  " ف "

از همان روز که آسمان فرو نریخت و زمین در هم کشیده نشد

مصیبت شما دامن گیر عالم شده است

و دارد می سوزاند این دنیای مصیبت زده را...

بانو!

کمی برایم از آب و آیینه بگو

دستهای بیعتم را بپذیر

مباد اسیر سقیفه شوم !

من از امیران ایستاده بر بلندای سقیفه می ترسم

اگر به بهانه ی درهمی  به هوای دیناری....

رهایم کن از این مصیبت عظمی!

به حق آب و باران   مهریه ی عندالمطالبه ات !

این دست را بگو که دست بدارد از این لرزش مدام ،

این قلب را بگو نلرزد ، این بغض را بگو که نشکند و اشک از ناودان چشم نریزد .

این دل بی تاب را بگو که فاطمه هست ، نمرده است .

ای جلوه خدا ! ای یادگار رسول ! زیستن بی تو چه سخت است . ماندن ، بی تو چه دشوار .

این مرگ ، مرگ تو نیست . مرگ تمام عالم است . حیات بی تو حیات نیست .

این مرگ ، نقطه ختمی است بر کتاب جهان .

زمین با چه دلی تو را در بر می گیرد و متلاشی نمی شود ؟

آسمان با چه چشمی به رفتن تو می نگرد که از هم نمی پاشد و فرو نمی ریزد ؟

خدا اگر نبود من چه می کردم با این مصیبت عظما ؟

انا لله و انا الیه راجعون .

فاطمه جان ! عزیز خدا ! دردانه رسول ! چه بزرگ است فتنه های جهان و چه عظیم است ابتلاهای خدای منان .

پس از ارتحال پیامبر ، خدا می داند که دل من ، تنها گرم تو بود

در آن وانفسای بعد از وفات نبی که همه مرتد شدند جز چندتن ، چشمه زلال اسلام محض از خانه تو می جوشید .

در آن طوفانها که کشتی اسلام را دستخوش امواج جاهلیت می کرد ،

تنها لنگر متین و استوار ، لنگر رضای تو بود .

رضای تو اسلام بود و خشم تو کفر .

( اِن الله تَبارکَ و تَعالی یَغضِبُ لِغَضَبِ فاطمه و یَرضَی لِرِضاها )

هیهات . هیهات . اگر رود خروشان اسلام در مسیر اصلی خویش ی

عنی جرگه رضای تو نه شوره زار غضب خداوند جریان می یافت ، مدت اقامت تو در دنیای پس از رسول ، اینسان قلیل و ناچیز نمی گشت .

آنچه تو ، همسر جوان مرا شکست ، شکست نور بود پس از وفات پیامبر و آنچه تو ، مادر مهربان کودکان مرا به بستر ارتحال کشانید خون دل بود .

اهل زمین و آسمان گواهند که تو پس از پیامبر ، هیچ نخوردی جز خون دل .

زهرای من ! این تازه اول مصیبت ماست...

این تازه اول مصیبت ماست...

در بهاری که پر از معجزه و احساس است

هفت سینم سین سیمای تو را کم دارد...

عشق را که تفسیر می کنم

مرا به گیسوان کمند تو می رساند

مرا به سقف آسمان می چسباند و از آنجا رهایم می کند در باد

من پیچ می خورم در گیسوان بلندت

و آسمان گهواره آرزوهایم می شود

تو تمام آرزوی منی

که نشسته ای بر تخت روان بهشت

و لبخندتو مثل تاب کودکی هایم شیرین است

مرا با خود می بری به سایه سار روشن خورشید؟

چشمهایم زلال حضور تورا می خواهند

مرا می بری به بهشت؟‍!